Driemaal achter elkaar staat in Psalm 29:1-2 de oproep ‘erken de HEER’. In het Hebreeuws wordt gebruikgemaakt van het werkwoord ‘geven’. Maar het Nederlandse ‘geef’ zet de lezer op het verkeerde been. Het gaat niet om een overdracht van macht maar om het schenken van iets wat een ander toekomt. In dit vers heeft het de betekenis van ‘toekennen’, ‘betuigen’. Dat heeft De Nieuwe Bijbelvertaling weergegeven met het werkwoord ‘erkennen’.

Het Hebreeuws heeft hier benee ’elim, dat vertaald kan worden met ‘zonen van God’ of ‘zonen van goden’. In deze uitdrukking is een parallel met Kanaänitische teksten te herkennen (vergelijk Algemeen [Ps. 29]). Daarin wordt gesproken over de ‘zonen van El’. El is de hoogste god en de ‘zonen van El’ zijn de goden die rond El bijeenkomen in vergadering. Dit beeld is hier toegepast op de hemelse raad van de HEER. Daarom heeft De Nieuwe Bijbelvertaling de uitdrukking vertaald met ‘goden’. Zie ook de aantekening bij o.m.

‘De zonen van de goden’

in Genesis 6:2, etc..

Het slot van Psalm 29:2b is gelijk aan het slot van 96:9a. Het Hebreeuws heeft op beide plaatsen behaderat qodèsj, dat vertaald kan worden met ‘in heilige luister’. Vertalingen maken verschillende keuzes over bij wie ‘in heilige luister’ hoort. De NBG-vertaling 1951 betrekt het op degenen die moeten buigen. De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) betrekt het op de HEER. De NBV maakt die keuze op grond van de context. In Psalm 29 en 96 spelen de thema’s heiligheid, macht en majesteit een belangrijke rol, en die hebben hier uitsluitend betrekking op de HEER.

In Psalm 29:3 wordt voor het eerst de qol adonai, ‘de stem van de HEER’, genoemd. In het vervolg (Psalm 29:3-9) van de psalm worden deze woorden nog zes keer genoemd. De herhaling van deze woorden krijgt steeds een andere aanvulling. Die combinatie tekent het machtsvertoon van de HEER. In De Nieuwe Bijbelvertaling is de herhaling steeds met dezelfde woorden weergegeven.

De NBG-vertaling 1951 kiest er in dit vers voor de vuurvlammen te zien als object: ‘hij klieft vuurvlammen’. In De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) worden de vuurvlammen beschouwd als een instrument. In de NBV splijt de HEER dus niet de vuurvlammen, maar doet hij zijn splijtend werk (zie ook Psalm 29:5) met behulp van vurige vlammen.

De Statenvertaling en de NBG-vertaling 1951 vertalen hier respectievelijk ‘maar in Zijn tempel’ en ‘maar in zijn paleis’. Door het gebruik van het woordje ‘maar’ lijkt het alsof er een tegenstelling zou zijn tussen de vernietiging die beschreven wordt in Psalm 29:3-9 en de lof die hier beschreven wordt. Dat ligt niet voor de hand. Deze uitspraak is eerder een logische reactie op het machtige handelen van God: in zijn paleis zegt ieder dan: Majesteit!