De leerling wordt eerst aangeduid als Simon Petrus en daarna als Petrus. Deze afwisseling komen we in het evangelie van Johannes steeds tegen. Meestal wordt binnen een literaire eenheid eerst de volledige naam genoemd: Simon Petrus. In de direct daarop volgende verzen wordt dan met Petrus volstaan. Ook in Johannes 21 worden de namen Simon Petrus (21:2, 21:3, 21:7, 21:11, 21:15) en Petrus (21:7, 21:17, 21:20, 21:21) op die manier afgewisseld.

De enige andere keer dat deze aanduiding voorkomt in het evangelie volgens Johannes is in Johannes 1:42: ‘Jezus keek hem aan en zei: ‘Jij bent Simon, de zoon van Johannes, maar voortaan zul je Kefas heten’ (dat is Petrus, ‘rots’).’ Dat moment beschrijft de eerste ontmoeting van Petrus met Jezus. Hier in Johannes 21 vindt het laatste gesprek tussen Jezus en Petrus plaats.

De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) volgt de woordvariatie in de brontekst. De werkwoorden agapaô en fileô worden onderscheiden door de varianten ‘liefhebben’ (voor: agapaô) en ‘houden van’ (voor: fileô). Sommige uitleggers zien een inhoudelijk verschil tussen de twee werkwoorden: fileô zou gebruikt worden om ‘alledaagse liefde’ aan te duiden, terwijl agapaô een hogere vorm van liefde, de ‘christelijke liefde’, zou aanduiden. Toch klopt dit niet. De woorden fileô en agapaô worden in het Johannesevangelie als synoniemen gebruikt. Bovendien geeft de tussenzin in Johannes 21:17 een (indirecte) weergave van de vraag die Jezus drie keer heeft gesteld met behulp van het werkwoord fileô: ‘Petrus werd verdrietig omdat hij voor de derde keer vroeg of hij van hem hield (fileô).’ Het gaat bij agapaô en fileô niet om twee verschillende soorten of vormen van liefde. De betekenis van de woorden ligt dicht bij elkaar. De NBV heeft daarom een goede keuze gemaakt, door enerzijds het verschil in woordgebruik nauwkeurig te weerspiegelen in de vertaling en anderzijds in het Nederlands woorden te kiezen die qua betekenis dicht bij elkaar liggen: liefhebben en houden van.

Het Grieks kan hier taalkundig gezien op drie manieren worden opgevat:

In het eerste geval slaat het op de zojuist gevangen vissen of ‘de visserij’, als zaken die Petrus op moet geven als hij kiest voor Jezus. Dit is erg vergezocht. Bovendien gaat het werkwoord agapaô, ‘liefhebben’ niet goed samen met ‘de visserij’ of ‘vissen’. Dit werkwoord wordt in het Nieuwe Testament juist gebruikt om de liefde tussen mensen en God of Jezus of de liefde tussen mensen onderling aan te duiden. Jezus stelt Petrus niet voor een keuze tussen hem of vissen, maar hij wil van Petrus horen hoezeer deze hem liefheeft. Het woord toutôn moet dus slaan op de leerlingen, als subject of als object van het liefhebben. Aan de vertaling in De Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) is niet te zien of ‘de anderen’ hier subject of object zijn. De zin kan een samentrekking zijn van: Heb je mij lief, meer dan je de anderen liefhebt? of van: Heb je mij lief meer dan de anderen mij liefhebben? Het past bij het karakter van de NBV om – waar dat binnen de criteria van de doeltaalgerichtheid mogelijk is – de ambiguïteit van de brontekst te bewaren. Dit vers is daar een goed voorbeeld van.