De NBV en de Willibrordvertaling

Hoewel de Willibrordvertaling (WV) en de Nieuwe Bijbelvertaling (NBV) veel gemeenschappelijk hebben, zijn er ook verschillen aan te wijzen. Bijvoorbeeld in de opzet. De Willibrordvertaling is de vrucht van katholieke bijbel(vertaal)wetenschap. De NBV is een interconfessionele vertaling, waar Nederlanders en Vlamingen uit zeer uiteenlopende christelijke denominaties en de joodse gemeenschap aan meegewerkt hebben. De NBV is bovendien gemaakt in tien jaar, volgens van te voren opgestelde vertaalprincipes. De Willibrordvertaling groeide in zo’n veertig jaar geleidelijk, met tussentijdse kleinere en grotere herzieningen, naar zijn huidige vorm. De NBV is gebaseerd op vertaalprincipes die een voortzetting zijn van de principes van de WV. Maar in de NBV zijn de vertaalprincipes wat consequenter toegepast.

Daardoor kun je in de NBV beter zien dat de teksten in de Bijbel verschillen in genre, stijl en literair gehalte dan in de WV. Het evangelie naar Johannes bijvoorbeeld is geschreven in eenvoudig Grieks, en in de NBV wordt Johannes daarom door eenvoudig Nederlands gekenmerkt, meer dan in de WV. Vergelijk bijvoorbeeld Johannes 21:1 in beide vertalingen.

Ook het poëtische karakter van de teksten is in de NBV beter merkbaar. Vergelijk hiervoor bijvoorbeeld Psalm 46:9-10 in beide vertalingen.

Overigens maakt het bij het boek Psalmen in de WV nogal wat verschil over welke editie het gaat. De eerdere editie van de WV had een andere tekst van Psalmen, namelijk de Psalmenvertaling van Ida M. Gerhardt en Marie H. van der Zeyde (uit 1972). In de herziene WV van 1995 is een andere vertaling van Psalmen opgenomen (een bewerking van de KBS-vertaling uit 1982). De oude en de nieuwe versie van de Psalmen verschillen sterk van elkaar. De vertaling van Gerhardt en Van der Zeyde is sterk poëtisch en ritmisch. Het is een dichterlijke vertaling, die echter uit de toon valt binnen de WV als geheel. De tekst van Psalmen in de herziene editie past beter in het geheel van de WV.